Yeniden merhaba.
Hâlâ beni okuyan var mı bilmiyorum ama ben yine de, yeniden merhaba demek istedim şu sanal âleme. Hiç ilgim olmayan ve bilmediğim bir sebepten sürekli kapatılıp yeniden açılan bu alandan taşınmayı düşündüğümü itiraf etmeliyim. Ancak sık sık kapatılmayan bir blog alanı bulana kadar buradayım. Yine çok güzel bir şarkının sözlerini paylaşmak istedim sizlerle. Son zamanlarda dinlediklerimin en iyisi. Sözleri Sezen Aksu yazmış. Hiç şaşırmadım. Ne zaman yüreğime işleyen bir şarkı duysam Sezen Aksu imzası çıkıyor karşıma. 20 yıldır hiç değişmedi bu. Hiç şaşırmadım bunu da o yazmış dediklerinde. Bir şarkıyı farkında olmadan birlikte mırıldanmaya başlıyorsam hep onun şarkısı çıkıyor. Her ne ise… Fazla uzatmadan ve yorum yapmadan sözleri paylaşacağım sizlerle. Mutlaka dinlemişsinizdir ve melodisiyle bütünleşen şarkılardan olduğunu fark etmişsinizdir. Ben sadece hatırlatmak ve çok etkilendiğim bir noktaya dikkat çekmek istedim. Bir kez de böyle dinleyin bu şarkıyı. Kim, “ben de herkes kadar aldım acılardan” diyebilir acı çekerken? Kim, “ağlama, benim için ağlama” diyebilir hem de belli ki kendisi ağlarken, hem de annesine? Kim, “ben de herkes kadar yandım” diyebilir yanarken ateşlerde? Kim, acıdan ancak herkes kadar aldığını düşünür kendi payını? Kim, kendi payına düşenin biraz fazla olduğunu zannetmez ne de biraz eksik? Elinde kalanın yalnızca çocukluğu olduğunu düşünürken kim, “sen ne olur çocukluğumu sakla” diyebilir annesine? Ve sen çocukluğumu sakla ama “ağlama anne, benim için ağlama, ben de herkes kadar aldım acılardan, ağlama anne, benim için ağlama, ben de herkes kadar yandım!” diyebilir? Sadece bunu biraz düşünmek istedim.
***
AĞLAMA ANNE
Ah ne hayatlar ümidiyle, zamansız yollara düştük.
İlk yenilen biz değildik elbet, gün oldu dünyaya küstük.
Ağlama anne, benim için ağlama!
Ben de herkes kadar aldım acılardan.
Ağlama anne, benim için ağlama!
Ben de herkes kadar yandım.
Sen ne olur çocukluğumu sakla. Tek kalan bu, elimde avucumda.
Ağlama anne, benim için ağlama!
Her birimiz başka bir hikâye; anne, bu ayrılıklar niye?
Sen yine bir ninni söyle bana; yavrum uyusun da büyüsün diye. …
Ağlama anne, benim için ağlama!
Ben de herkes kadar aldım acılardan.
Ağlama anne, benim için ağlama!
Ben de herkes kadar yandım.
Sen ne olur çocukluğumu sakla. Tek kalan bu, elimde avucumda.
Ağlama anne, benim için ağlama!
Nisan 9, 2008, 11:54 pm üzerinde |
Ben buradayım, hala sizi okuyorum, yazmanızı bekliyorum. WordPress kapandığından beri de hep girip bakıyorum acaba açıkdı mı diye, bu aksam da bulamasaydım burada Devletsaha soracaktım.
Ne olur sorunsuz bir yere taşının ve hep yazın olur mu?
Sevgilerimle
Nisan 11, 2008, 5:36 pm üzerinde |
Teşekkür ederim. Galiba orada beni okuyan birileri olduğunu bilmek cesaret veriyor. Yazacağım inşaallah.
Mayıs 12, 2008, 5:47 pm üzerinde |
tekrar merhaba , ve hep merhaba ve her zaman merhaba demek isterim size. yazdıklarınız ve hissettiklerinizi paylaşma biçiminiz bu kez bir başka şarkı ile…Acılardan payını herkes kadar aldığını söyleyerek annesini rahatlatmaya çalışan bir çocuğun seslenişi ile. evet bazen acılar insana niye ben sorusu ile değilde , tamam bu kadarla acı hakkımı yaşadım ben, gelsin sıradaki sevinçler duygusu da veriyor….yaşadım, bitti. sıradaki ne rahatlığını ve sevincinide veriyor..
Mayıs 17, 2008, 4:34 pm üzerinde |
Elbette ki buradayız. Elbette ki yazıya kulak veriyoruz. Yazanları görüyoruz. Elbette ki hâlâ sizinleyiz. Siz de bizimle olun. Daima yazarak…
Sevgiler…
Haziran 3, 2008, 7:51 pm üzerinde |
Olurmu hocam gurbetten dönen yolcuyu bekler gibi hep yazmanızı bekledik. daha sık yazarak bizi feyizlendirirseniz sevinirim. teşekkür ederim.
Kasım 3, 2008, 3:26 pm üzerinde |
Fulya cığım,düşündüklerini,hissettiklerini kağıda dökmek herkesin harcı değildir.Bu bir Allah vergisiözelliktir.Sana da bu fazlasıyla verilmiş.Yalnız eksik oldu ifadem.Yalnız yazmak değil güzel konuşmak.Duygu ve düşünceleri de yerli yerince dillendirmek.Sen bu özellik ve güzelliğe de sahipsin.Şimdi seni duyar gibiyim.Yapma hocam beni utandırma diyorsun.Ama yukarıdaki yazıda ,bir şarkının düşündürdüklerini ne kadar samimi ,yapmacıksız,sade anlatabilmişsin.Lütfen daha çok yaz.Sevgiler.
Aralık 8, 2008, 11:17 pm üzerinde |
uzun bir aradan sonra geldim sayfana… daha çok yazmanı dileyenlerdenim…
benim de çok sevdiğim bir şarkıdır, bu. “en çok ben” değil, “herkes kadar” demek… çok hoş yakalamışsın.