Tarifsiz acılarım var benim de, bütün acı çekenler gibi. Umutsuz umutlarım var, bütün umutsuzlar, bütün umutlular gibi. İçimi içime sığdırmayan sevinçlerim var herkes gibi. Ve sıradanlıkla sıvanan sıradışılıklarım var bütün sıradan insanlar gibi, bütün sıradışı olanlar gibi. Yalnızlığım var benim de, bütün yalnızlarınkinden farklı olduğunu sandığım, bütün yalnızlar gibi. Korkularım var bütün korkaklar gibi. Cesaretim herkesinkinden farklı herkes gibi. Ve duygularım var birileriyle paylaştığım bazen, herkesin ilgileneceğini sandığım, duygularını diğerleriyle paylaşan bütün insanlar gibi.
Yani herkesten farklı olduğumu sanıyorum herkes gibi.
Ama içimde birşey var kimsenin içindekiyle aynı olmayan: KENDİM. Herkesin kendisi gibi. Yani tek farkım kendimin kendisi, herkes gibi.
Sonuçta, insanım ben. Sınırlarım var. Sabrımın, gücümün sınırları var ömrümün olduğu gibi. Bir sevgimin yok belki. Sevgimin sınırsızlığı, bütün duygularımın sınırlarını zorluyor belki…
Herkes gibi!
Haziran 18, 2007, 4:04 pm üzerinde |
Tebrikler!
Sevgili Devletşah sayesinde geldim buralara, iyiki gelmişim, içim ısındı…