GÜLEN BİR FOTOĞRAFIM YALNIZCA

Aklım uzaklara gidiyor nicedir. Bedenim burada. Gönlümün nerede olduğunu ben bile bilmiyorum artık. Gönlümün hangi parçasını nereye bırakmıştım, hangi parçası nerede yeni parçalara ayrılmıştı hatırlamıyorum. Artık, bu kaçıncı sabahı sensizliğin onu bile unuttum. Saymıyorum. Bu kaçıncı sabahı gülen gözlerini göremeyişimin ve orada olduğunu sanarak sensizlik dolu odana yönelişimin. Bu kaçıncı sabahı beni çıkardığın yalnızlığıma geri dönüşümün bilmiyorum. Kaç gündür aynı şarkıyı dinliyorum küçük teyibimde: “Kolu kanadı kırık kuşlar gibiyiz ayrı diyarlarda, bize saadet nasip şimdi uçuk rüyalarda…”. Peki ya kaç gündür rüya görmüyorum ve aslında kaç gündür sabah olmuyor? Bilmiyorum.

Bildiğim herşey bilmediğim bir yere gitti seninle birlikte. Bilmediğim bir yerden getirmiştin kendimi bana. Bilmediğim bir yerde, bimediğim insanlar paylaşıyor şimdi beni. Parçalanmış gönlümün son büyük parçasıydım ben. Parçalardan geriye benden birşeyler kaldı mı diye baktım; senden geriye ben bile kalmamışım.

Bütün sevdiklerim aynı zamanda gidiyor. Sen bile!…

Midemle boğazım arasında sayısız düğüm oluşuvermişti gidiyorum dediğinde. Bütün sözcükler o düğümlere takılı kaldı. Haksızlık bu! Ne zaman birşeyler söylemem gerekse düğümleniyor sözcükler. Haksızlık bu! Bütün bunları hak etmediğimi söyleyememem haksızlık, hak etmek için ne yaptığımı bilememem haksızlık, içinden çıkmak için çırpındığım yalnızlığa, beni o yalnızlıktan çıkaranların geri göndermesi haksızlık! Bu haksızlık şiirini kaç sabahtır söylediğimi bilememem haksızlık, değil mi?

Gerçekten, bu kaçıncı sabahı bensizliğin, bu kaçıncı ağlayışım bensizliğe?

Yine oturup kendime acıyorum günlerdir. Yine içimde birşeylerin yok oluşunu izliyorum sessizce. Yine acı çekmeye yarayan yerlerim ağrıyor. Umudetmeye yarayanlarsa çürümüş. Bir gençlik fotoğrafı olup duvara asılıyor sevinçlerim. Kaç gündür o duvardan gülüyorum kendime, kaç gündür gülen bir fotoğrafım yalnızca,  bilmiyorum.